رفاقت، نه مثل برگ درختان پاییز

چرام آنلاین؛
امروز دیلگان بودم. قدم می‌زدم و برگ درختان، آرام‌آرام از شاخه جدا می‌شدند و با نسیم پاییزی روی زمین می‌نشستند.

منظره زیبایی بود، اما در دل آن زیبایی، چیزی تلخ هم نهفته بود… تنهایی درختان، وقتی که رفیق‌های رنگی‌شان یکی‌یکی رهای‌شان می‌کنند.

پاییز فصل رفتن است؛ فصل دل کندن… اما نه هر دلی و نه هر رفتنی. برگ‌ها می‌روند چون فصل‌شان تمام شده. ولی رفاقت نباید این‌گونه باشد.

دوستی واقعی نباید مثل برگ درختان فصلی باشد؛ نباید فقط در روزهای خوشی بماند و با اولین باد پاییزی، خودش را کنار بکشد.

رفاقت اگر واقعی باشد، باید مثل ریشه‌های درخت باشد؛ محکم، بی‌ادعا، همیشه ماندگار. حتی وقتی همه چیز از بین می‌رود، باز هم بماند، بی‌صدا ولی زنده.

پس رفیق، اگر قرار است باشی، مثل ریشه باش… نه برگ.