ناصادق، منزوی؛ افراطی و قومیت گرا ؛ سوداگر بهارستان…

کهگیلویه ی بزرگ ، روزهای پر التهاب بهمن و اسفند ماه ۱۴۰۲ را در لابه لای تاریخِ پر از فراز و نشیب خویش به یادگار خواهد داشت تا روزی که این برهه ی خاص و حساس مورد قضاوت آیندگان واقع گردد.
اینک و در آستانه ی یک انتخابات دیگر؛ هر تلاشی برای پیروی از فرمایشات مقام معظم رهبری و پیرو دستورات و راهبردهای معظم له، فراهم نمودن زیرساخت ها و مشارکت حداکثری مردم در پای صندوق های رای را مغتنم و قابل ستایش می دانیم و در این خصوص از دوستانِ کاندیداتور وکاندیدا طَور ؛ جهت فراهم نمودن این مشارکت تشکر می نمایم.
آنچه قصد دارم تا با مخاطبین فهیم و عزیز، در میان بگذارم اندکی از بسیار ناگفته هایی است که در این فرایند در جریان است و گذران تند و سرعت بالای حوادث و پراکندگی اخبار و تعدد گروه های مجازی، فرصت تدبیر و تفکر را ازما ربوده است و روزانه مطالبی می نگاریم، حمایت می کنیم، نقد می کنیم اما تفکر کمتر..
به شاخه ها پرداخته شده و اصل و ریشه را فراموش می کنیم. در جهانِ امروز که دنیای هوش مصنوعی و فن آوری های نوین می باشد گاهی من و شما در چرخه ی معیوب قضاوت دست و پا میزنیم و اسیر تعصبات جانبدارانه ی قومیت و شخصیت های همسو میشویم و این مهم زمانی بسیار خطرناک می نماید که در یک تفکرِ فریب غرق شویم و حاضر به تغییر شرایط موجود نباشیم.
در جهان امروز، جغرافیای فکری ؛ مهمتر از جغرافیای سرزمینی است و در عین حال ، انزوای فکری بدتر از انزوای جغرافیایی است. جغرافیای فکری شامل همه ی اقشار می شود: مهندس؛ پزشک؛ استاددانشگاه؛ کارآفرین، نماینده ی مجلس، صنعتگر، مدیر، معلم و همه.
اما شعاع جغرافیای فکری افرادی که فکر می کنند و تصمیم می گیرند از همه مهمتر است چون آنچه تجربه و مشاهده می کنند در استنباط آنان تاثیر مستقیم دارد و این املاحِ ته نشین شده بر تفکرات همنوعان و همجواران نیز موثر واقع خواهد شد.
بزرگواری، شخصی که در مشاهدات و استنباط و تجاربش با خود و آرمانهایش در تضاد است وهرگز نمی توان یک بردار ثابت فکری از ایشان ترسیم کرد، اکنون در تلاش است تا دوباره به احیای سیاسی خویش بپردازد و در این روزها با اتکاء به فرمایشات مقام معظم رهبری میدان جدیدی برای خودش ترسیم کرده و تلاش می کند تا از کلیات مشارکت حداکثری ، بهره برداری جانبدارانه نماید و به ادبیات ساده تر سوء استفاده نماید.
لفاظی و بازی با الفاظ، استفاده ی ابزاری از باورهای مذهبی مردم، اولین ابزار بازی بزرگواری می باشد.
خادمِ صادق؛ خادمِ عام المنفعه ، روحانی مبارز، فرهنگی بازنشسته و بسیار عناوین پر طمطراق اما خالی از عمل که بزرگواری تلاش می کند تا از این عنوان های مقدس؛ نقاب بسازد و به هر جغرافیایی با یک نقاب وارد بشود.. حرف بزند و عملی نباشد.. شعار بدهد و احساسات یک قوم را تحریک نماید.. حوزه های انسانی و جغرافیایی را منفک نماید،..
وعده های بیهوده بدهد و بعد با توجیه بگوید اگر مردم آن حوزه بخواهند ، من فرمان خواهم برد، تلاش کند تا قومیت سازی کند، در یک مکان بدون توجه به آموزه های مذهبی ، برای امامزاده ای جلیل القدر ؛ فرقه سازی کند و در جغرافیایی دیگر، به خاطر عدم پذیرش و نوع استقبال یک فرد از ایشان، کلیت یک جغرافیا را نمک نشناس خطاب کند.. مگر بزرگواری در حوزه های مذهبی تحصیل نکرده است؟ مگر علم انساب و نسب شناسی نخوانده است؟ چرا و با چه استدلالی تلاش می کند تا یک اقلیتِ قومی را به تطهیر نماید و قبیله ای دیگر را تحقیر؟
آیا ائمه ی معصوم و انبیاء و کتاب مقدسِ ما قرآن، تاکید نکرده اند که ما شما برای شناخت همدیگر در قبایل و طوایف مختلف دسته بندی کرده ایم؟
حاشیه سازی و قبیله سالاری سیاست نوین و به نوعی رسالت جدید بزرگواری می باشد که در وجود ایشان نهادینه شده و اینک همچون زخمی از سرخوردگی ها ؛ دهن باز کرده اند.
مگر حاج آقای مقدس مآب ، قصد جوان گرایی در سیاست نداشتند، کنار رفتند و گفتند میدان برای جوانان باز باشد اما چرا برگشتند و برخی جوان ترها را حذف کردند؟ با کدام منطق و استدلال متقن، حضورشان را یک تکلیف خواندند؟ کدام تکلیف بر ایشان و توسط چه کسانی نازل شد؟ مگر نه ان که خود را به مردم تحمیل کردند تا حق انتخاب ها سلب شود و حقوق سایرین را تضییع نمایند؟
بزرگواری دم از عدالت می زند و رقیبش را به قوم سالاری متهم می کند؛ اما جناب بزرگواری ؛ در دوران وکالت شما چند درصد از مدیران و حتی دربان ها و نگهبانان ادارات تا شخص استاندار؛ از اقوامِ جنابتان نبود؟؟ تاریخ که نوشته می شود و فراموش نمی شود.
در جبهه ای جنگی به راه انداخته ای که چه؟ شما که دم از انقلاب و اسلام و جهاد و مجاهدت در سوریه و خادمی در موکب کربلا میزنی، چرا نفاق پیشه کرده ای؟؟ کدام نفاق؟ اینکه در طیف اصولگرایی؛ خود را وارث تاجگردون بخوانی، در دولت رئیسی برای سردار رضایی تبلیغ کنی و دلیلت رئیس جمهور همولایتی باشد. به خاطر سکوتت در برابر تضییع حقوق معلمان و غارت صندوق ذخیره ی فرهنگیان در حالی که خودت را بازنشسته ی فرهنگ قلمداد کنی.. سکوتت در برابر حقوق زنان و اینک برای بانوان ستادها تشکیل بدهی و اولویت اول جامعه ات باشند.. نقاق در برابر مردی که تا چند ماه پیش دوست و همسفره ات بود و اکنون تک دوره ای خطابش می کنی..
جناب بزرگواری؛ خادمی و صداقت و شجاعت و پاکدستی و القاب دیگر به پیشیانی شما نمی چسبد. اگر تشنه ی وصفی تا برایت یک شاهنامه بسرائیم، اما ؛: دو صد گفته چون نیم کردار نیست.
ناصادقی و قومیت گرایی و فرقه سازی و منکف کردن حوزه ها و سکوتت در پیچ های تاریخی این روزهایمان را به پای سردرگمی سیاسی و نئشگی قدرت می گذاریم .
امروز اجماعِ علوم بر این است که انسان ۹۰ درصدِ آنچه می گوید و بدان عمل می کند در ناخودآگاه اوست.اگر در رسوباتِ ناخودآگاه تشکیک نشود، خانه تکانی نشود؛ داده های نوین وارد نشود ، نباید منتظر خروجی جدید بود.
من معتقدم که شما به انزوا رسیده اید و معتقدترم که:
انزوای سیاسی به تدریج توهم می آورد، انزوای فکری فقر؛ و انزوای معاشرتی هر دو..
شما درگیر انزوا بودید و تنها راه فرار از انزوایتان را در تحمیل خود به جامعه دیدید..

یعقوب درویشیان نازمکان.