درد دلی از زبان حافظان امنیت خطاب به دکتر غلامرضا تاجگردون؛ ضرورت توجه جدی به حقوق، رفاه و معیشت نیروهای مسلح

به گزارش چرام آنلاین ؛نیروهای نظامی و انتظامی تنها صاحبان یک شغل نیستند؛ آنان حافظان امنیتی هستند که در مرزها، جاده‌ها، مناطق عملیاتی و در سخت‌ترین شرایط، از جان و آرامش خود می‌گذرند تا مردم در امنیت زندگی کنند. اکنون پرسش این است که آیا در کنار مطالبه ایستادگی و فداکاری از این نیروها، تأمین معیشت و رفاه خانواده‌های آنان نیز باید به همان اندازه مورد توجه قرار گیرد؟

نیروی نظامی یا پلیس؛ تنها یک شغل نیست، یک حالت وجودی است
ما به نیروهای نظامی و انتظامی این سرزمین مدیون هستیم؛ مدیون خونی که می‌دهند، مدیون خوابی که نمی‌روند، مدیون لبخندی که بر لب فرزندانشان خشکیده است.

اصلاح معیشت آنها نه یک عمل خیریه بلکه یک بدهی ملی است.
جناب آقای دکتر تاجگردون، ضرورت دارد سهم نیروهای مسلح از بودجه سالانه نه فقط در کاغذ، که در حساب بانکی آنها متناسب با نرخ تورم رسمی و به‌روز شود.
درد دلی از زبان نیروهای نظامی و انتظامی

جناب آقای دکتر تاجگردون، ریاست محترم کمیسیون برنامه و بودجه و تلفیق مجلس شورای اسلامی، با سلام؛

از آن جایی که همه طرح‌ها و لوایح در مجلس شورای اسلامی به تصویب نمایندگان ملت می‌رسد، بر آن شدم تا درد دلی داشته باشم از زبان حافظان امنیت؛ کسانی که از خلیج همیشه فارس تا صحرای تفدیده سیستان و بلوچستان و خوزستان و کوه‌های سربه‌فلک‌کشیده آذرباییجان و کردستان از جان مایه می‌گذارند تا من و شما امنیت داشته باشیم و بتوانیم در کمال آرامش در کنار خانواده‌های خود زندگی کنیم.

آری، درد دلی از زبان حافظان بی‌ادعای امنیت که همیشه خبر شهادت بسیاری از آنها رو می‌شنویم و به عینه در مناطق خودمان می‌بینیم؛ فرق نمی‌کند برادران ارتشی و سپاهی و جان‌برکفان نیروی انتظامی.

خواستم مروری داشته باشم بر معیشت یگان‌های حافظ امنیت؛

آیینه تمام‌نمای استقامت و شجاعت و شهادت.

معیشت حافظان امنیت؛ یک مسئله وجدانی

در روزگاری که سفره‌های خانوارها هر روز جمع‌وجورتر از شب قبل می‌شود و تورم افسارگسیخته، امید را از دوش شهروندان ربوده، پرداختن به معیشت نیروهای نظامی و انتظامی، نه یک مساله آماری که یک مساله وجدانی است.

این نیروها در شرایطی لباس رزم بر تن می‌کنند که هر شیفت کاری آن‌ها، قرعه‌کشی با مرگ است؛ چه در جاده‌های مه‌آلود جنوب، چه در کوچه‌پس‌کوچه‌های مبارزه با مواد مخدر، چه در مرزهای پرتنش شرق و غرب، و چه در دل درگیری‌هایی که گاه امنیت خود و خانواده آنها را نشانه می‌گیرد.

آقای تاجگردون؛ فشار معیشتی را ببینید

حقوق یک درجه‌دار یا افسر جوانِ نیروی انتظامی یا سپاه و ارتش در بهترین حالت، در بازه‌ای بین ۲۰ تا ۴۰ میلیون تومان در نوسان است (بدون احتساب مزایای خاص که اغلب به‌موقع پرداخت نمی‌شود).

در سوی دیگر، هزینه اجاره یک واحد مسکونی ۶۰ متری در حاشیه شهرهای بزرگ، به‌تنهایی از کل حقوق ماهانه این عزیزان فراتر رفته است.

قیمت هر کیلو گوشت قرمز از ۱۵۰۰ هزار تومان عبور کرده و قوت غالب بسیاری از این خانواده‌ها، نان و پنیر و چای تلخ شده است.

این یعنی یک جنگنده گمنام، مجبور است میان خرید کتاب برای فرزندش و تعمیر لاستیک خودروی فرسوده‌اش، یکی را انتخاب کند.

دکتر جان؛ نیروی نظامی یا پلیس، یک حالت وجودی است
نیروی نظامی یا پلیس، تنها یک شغل نیست؛ یک حالت وجودی است.
او شب‌ها وقتی ما در امنیتِ خانه‌مان به خواب می‌رویم، در کمین‌گاه‌ها بیدار است.

او وقتی ما از ترس کرونا خانه‌نشین شدیم، در معرض مستقیم ویروس بود.
او وقتی کشور دچار جنگ می‌شود، سپرِ بلایِ مردم می‌شود.
حال تصور کنید همین انسانِ خسته، پس از یک شیفت ۱۲ ساعته، به خانه‌ای برمی‌گردد که بوی نگرانی از پرداخت قسط وام می‌دهد.
این فشار مضاعف، زرهِ صبر را سوراخ می‌کند و انگیزه را تضعیف می‌نماید.
متأسفانه، گاهی نگاه مدیران ارشد به نیروهای مسلح، نگاهی هزینه‌ای است، نه سرمایه‌ای.

غافل از اینکه همین عزیزان هستن که در سایه رشادت، شهامت و شهادت آنها در امنیت زندگی می‌کنیم.
ما از این نیروها انتظار داریم با «عشق وطن» گرسنگی را تحمل کنند، اما فراموش می‌کنیم که عشق، معده را سیر نمی‌کند و قسط بانک را پرداخت نمی‌کند.

ضرورت اصلاح سهم نیروهای مسلح در بودجه
جناب آقای تاجگردون، ضرورت دارد سهم نیروهای مسلح از بودجه سالانه، نه فقط در کاغذ، که در حساب بانکیِ آن‌ها، متناسب با نرخ تورم رسمی به‌روز شود.
جناب آقای دکتر، آیا مکانیزم جبرانِ سختی کار در بودجه برای این عزیزان اعمال می‌شود؟

در بسیاری از کشورهای جهان، ساعت‌های مأموریتِ پرخطر، ضرایب ویژه‌ای دارد که می‌تواند تا سه برابر حقوق پایه باشد.

چرا در کشوری که مرزهایش در محاصره اشرار است، این ضرایب پرداخت نمی‌شود؟
این عزیزان انتظار دارند تأمین مسکن ارزان‌قیمت بیش از وام مسکن‌های تشریفاتی، بیمه تکمیلیِ واقعی و کاهش مالیات برای این قشر، در اولویتِ مجلس و دولت قرار گیرد.

اصلاح معیشت؛ یک بدهی ملی
و در آخر،
ما به نیروهای نظامی و انتظامی این سرزمین مدیون هستیم؛ مدیون خونی که می‌دهند، مدیون خوابی که نمی‌برند و مدیون لبخندی که بر لبِ فرزندانشان خشکیده است.

اصلاحِ معیشتِ آن‌ها، نه یک عملِ خیریه، که یک «بدهیِ ملی» است.
سربازِ وطن، جانش را در طبق اخلاص گذاشته؛ بیایید سفره‌اش را حداقل با نانِ شبِ باکرامت پُر کنیم. این کمترین کاری است که از دستِ یک جامعهٔ شکرگزار برمی‌آید.

از شما تقاضاداریم با توجه به اینکه در رأس هرم برنامه و بودجه کشور قرار دارید و خود از یک استان محروم که خیلی از مردمش طعم فقر را چشیده‌اند هستید، حتماً و الزاماً بحث افزایش حقوق و رفاه نسبی را برای حافظان جان و مال و ناموس مردم در نظر بگیرید تا ضمن دلگرمی این عزیزان برای ادامه کار، دعای یک ملت را بدرقه راه خود قرار دهید.

والعاقبت للمتقین
با احترام فراوان
سید علی تقوی
فعال رسانه ای  از شهرستان چرام، استان کهگیلویه و بویراحمد