هشدار جدی به فرماندار چرام؛ مردم از وعده‌های بی‌سرانجام خسته‌اند، پیش از وقوع فاجعه جاده‌های مرگ را دریابید

یادداشت به قلم سیدعلی تقوی

در سلسله یادداشت‌های مطالبه‌گرانه، انتقادی و مردمی؛

عنوان: جاده‌های مرگ در چرام؛ وعده‌هایی که به کام مردم تلخ شد

جناب آقای فرماندار؛ مردم از وعده‌های بی‌سرانجام خسته‌اند. لطفاً قبل از وقوع اتفاقی پشیمان‌کننده در این جاده‌های مرگ، معضل جاده‌های چرام به روستاهای اطراف را به سرانجام برسانید.

به گزارش چرام آنلاین؛سیدعلی تقوی از فعالان رسانه ای و اجتماعی شهرستان چرام در یادداشتی خطاب به فرماندار این شهرستان، با انتقاد از تداوم وضعیت بحرانی محورهای روستایی، نسبت به خطر وقوع حوادث جبران‌ناپذیر در جاده‌های منتهی به روستاهای شیخ‌حسین، اسکندری و امیرولی هشدار داد و تأکید کرد: تداوم وعده‌های بی‌سرانجام مسئولان، صبر مردم را به پایان رسانده و امنیت جانی اهالی را با تهدید جدی روبرو کرده است.

جناب آقای فرماندار؛ مردم از وعده‌های بی‌سرانجام خسته‌اند. لطفاً قبل از اتفاقی پشیمان‌کننده در این جاده‌های مرگ، معضل جاده‌های چرام به روستاهای اطراف را به سرانجام برسانید.

جاده‌های چرام، به‌ویژه مسیرهای روستاهایی مثل شیخ‌حسین، شیرازی و امیرولی، به‌جای جاده‌ی زندگی، به نمادی از وعده‌های توخالی و بی‌توجهی مسئولان تبدیل شده‌اند. کاروان مرگ و مصدومیت همچنان در این مسیرها تردد دارد، اما فرماندار محترم ترجیح می‌دهد به‌جای آسفالت، به وعده‌های جلسات و مصاحبه‌های بی‌نتیجه بسنده کند.

آقای فرماندار! تعلل شما در ساخت این جاده‌ها یعنی مصوبه‌ها را پاره کردن و به‌جای توسعه، بازی با جان مردم. روستاییان محکوم به تحمل مسیری هستند که هر بار سفر با آن، قمار با مرگ است.

شما که این‌همه در جلسات و نشست‌های خبری از «پیگیری‌های جدی» می‌گویید، بفرمایید چه تعداد از این پیگیری‌ها به سرانجام رسیده است؟ جز سرخوردگی و گلایه، چه چیزی عاید این روستاها شده؟ این جاده‌ها برای مردم، نه خواسته‌ای لوکس، که ضرورتی حیاتی برای دسترسی به خدمات اولیه و نجات از انزواست.

مسئولان ارشد استان و شهرستان! اگر توان مدیریت ندارید، کنار بروید تا کسانی بیایند که برای عمران و آبادی، غیر از صحبت‌های شعاری، برنامه و عمل دارند و دلسوز مردم و چرام مظلوم هستند. چشم‌های مردم چرام به‌دنبال تحقق عدالت در سایه توسعه جاده‌ای است، نه دیدن دوباره وعده‌های بی‌سرانجام.

خواسته‌ی مردم این روستاها، نه یک توقع عجیب که فریادی برای بقاست. این حق، فراتر از یک مطالبه‌ی عمرانی، به کرامت انسانی و عدالت اجتماعی گره خورده است:

آمار ده‌ها تصادف با چند فوتی و صد البته خسارت بسیار زیاد مالی در این شرایط حاد اقتصادی در یک مسیر ۲ الی ۳ کیلومتری، گواه روشنی است که هر روزِ تأخیر، یعنی قمار با جان مردم. حق اولیه‌ی مردم، تردد در مسیری امن و دور از مرگ است.

تعلل در ساخت این جاده‌ها، یعنی ضربه‌ی مستقیم به سفره‌ی معیشت کشاورزان. جاده‌ی نامناسب، هزینه‌ی حمل را چند برابر و انگیزه‌ی کار، کشاورزی و ماندن در روستا را از بین برده است.

جناب فرماندار، مردم حق دارند در این «بهشت کوچک» از مواهب گردشگری بهره ببرند و به خدمات اولیه‌ی زندگی دسترسی آسان داشته باشند. جاده، شریان اصلی هر توسعه‌ای است.

آقایان مسئول؛ پاسخگویی و پایان وعده‌های توخالی، حق مسلم مردمی است که صادقانه با همه‌ی مشکلات پای نظام ایستاده‌اند تا شما بر صندلی مخملی ریاست تکیه بزنید. وعده‌ی توخالی در این خصوص، دیگر نه یک قول که یک تهمت به شعور مردم است. حق مردم، دیدن کار و عمل است، نه شنیدن مصاحبه.

خلاصه‌ی اینکه این خواسته، نه برای رفاه، که برای رهایی از خطر روزمره و تحقیر ناشی از نادیده گرفته شدن است. حق‌الناس در این میان، از هر پروژه‌ی عمرانی بالاتر است. امید آنکه به‌جای وعده‌های بی‌سرانجام، قبل از رسیدن فصل زمستان در این خصوص جامه‌ی عمل بپوشانید تا رضایت خداوند و مردم را به همراه داشته باشد.

یادداشت به قلم سیدعلی تقوی